Ervaringen

Het verhaal van Karel

‘Al maanden was ik wat moe en had ik weinig energie.

Ik dacht dat het te maken had met de stress van mijn werk. Ik had het zo vreselijk druk gehad. Mijn vrouw Lisette maakte zich vaak zorgen. Zij wilde dat ik naar de huisarts ging, maar daar wilde ik niets van horen.

Als de drukke periode voorbij was, zou ik me wel eens laten nakijken.
Die vermoeidheid en het gebrek aan energie waren in mijn ogen echt te wijten aan mijn drukte. Nu achteraf weet ik dat ik beter naar mijn vrouw had moeten luisteren.’

Hij zegt het met een enorme grijns op zijn gezicht, terwijl hij zijn vrouw Lisette een grote knipoog geeft. We spreken met Karel aan de keukentafel in een sfeervolle dertigerjaren woning in Laren. Karel kreeg vorig jaar een levensbedreigende hartaanval.

 ‘Ik had die nacht slecht geslapen, onrustig. Was een paar keer badend in het zweet wakker geworden, had wat pijn op de borst. Ik zou de volgende dag een pittige vergadering hebben en ik was nerveus.

Die ochtend kwam ik met moeite uit mijn bed. Ik was gammel, zag grauw, maar ik móest naar mijn werk. Toen ik de auto uit wilde stappen voor het bedrijf, werd de drukkende pijn op mijn borst die ik al langer ervoer zo onvoorstelbaar hevig. Ik had het gevoel of iemand een flatgebouw op mijn borst had geplant. Ik was onvoorstelbaar misselijk en zweette als een otter. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer. Ik ben buiten bewustzijn geraakt.’

Karel heeft zijn leven te danken aan het adequate handelen van één van zijn collega’s, de bewaker.

‘Hij had me met de auto door de slagboom zien gaan, uit de auto zien stappen, maar niet naar het pand zien toekomen. Hij heeft direct 112 gebeld en is mij gaan reanimeren tot de ambulance kwam.’

Karel had maanden nodig om te herstellen na de hartaanval, maar vooral de psychische belasting was groot.

‘Opeens weet je dat je niet onaantastbaar bent. Het is moeilijk weer op je lichaam te durven vertrouwen. Je maakt je opeens bij elk pijntje zorgen: het zou toch niet…

Dat heb ik overigens niet alleen, Lisette ervaart hetzelfde.
Het moment dat je voelt dat je sterfelijk bent, dat doet echt wat in je hoofd. Ik durfde niet meer te fietsen, te wandelen, zelfs een boodschapje doen gaf angst. Stel dat er weer wat gebeurt er is niemand in de buurt.’

Sinds kort gaat het beter met Karel en ook Lisette durft weer wat meer vertrouwen te hebben.

‘Ik heb toch maar naar Lisette geluisterd.’

Weer die enorme grijns.

‘Lisette had via een kennis gehoord over het Livv Mobiel ECG.
Met behulp van een klein apparaatje dat je achterop je telefoon kunt plakken, maak je op elk gewenst moment een hartfilmpje. Ik schakel de app in, zet mijn duimen op de metalen plaatjes en binnen 30 seconden is mijn hartfilmpje klaar.

Het filmpje kan ik via de mobiele telefoon naar een medisch team sturen dat me zo in de gaten houdt en me laat weten hoe het gaat en wat ik eventueel kan doen.

Echt een ontzettend verschil voor Lisette en mij.

We durven weer meer van huis en hebben een stukje vrijheid terug.

Lisette kijkt met een blik van “ik heb altijd gelijk” en schenkt nog eens thee bij.